अश्रूंचा ओसरला पूर
मी निष्कारण चिंतातूर
लाख निसरड्या जागा अन्
मी माझ्या चालण्यात चूर
जवळ तुझ्या मी आलो की
स्वतःपासुनी जातो दूर
प्रेमाच्या आधीच गड्या
कुठे आग अन् कोठे धूर
मृत्यू आला जवळ तरी
जगण्याचा गवसे ना सूर
या दु:खाने जाइल प्राण
त्या दु:खाने फुटेल ऊर
-नितीन भट
ऋतू येत होते , ऋतू जात होते
तरी ताटवे मग्न झुरण्यात होते
म्हणाया तुझे आटणेही अकाली
तुझे दाटणेही अकस्मात होते
समजण्या मला लागला वेळ थोडा
तुझे प्रेम लपले नकारात होते
मला सांग होता कसा दोष माझा ?
जरी ओठ माझे , तुझे दात होते
तरसलो जरी मी , बरसलेच नाही
खुजे मेघ त्या आसमंतात होते
तिथे पाहिली दानवांचीच सत्ता
तिथे देव नुसते पुराणात होते
इथे कोणती लाट घेऊन आली ?
मला हे किनारे कुठे ज्ञात होते ?
- नचिकेत आठवले
